logo van The Lemontree
...daarom: kortweg meer
#
Bee Gees
Bee Gee's 1st
lp, 1967, 2cd, 2007

Iedereen kent de Bee Gees van hun vele discohits. Onbekender is ‘1st’, hun derde(!) album, maar het eerste internationale, daarom het eerste... In de geest van de tijd een ‘psychedelisch’ album in barokke setting met strijkers, Mellotron en experimentele geluiden. De hoes is van Klaus Voormann (ook: ‘Revolver’ - The Beatles). De 2cd is met mono- én stereoversie en een reeks demo’s. In veel landen kwam ‘1st’ in een albumtop10. Maar, de toekomst had nogal wat verrassingen in petto voor de heren Gibb. Met de Bee Gees-kennis van nu is ‘1st’ een verrassende ear-opener. Luister maar eens!
#
Gary Moore
Still Got the Blues
cd/lp, 1990

Blues leek een ommekeer voor Robert William Gary Moore (1952-2011/gitaar, basgitaar, keyboards, zang). Moore speelde tot dan (hard-)rock in bands als Thin Lizy en G-Force. Op ‘Still Got the Blues’ krijgt Moore medewerking van o.a. Albert King, Albert Collins, George Harrison (!) en Rolling Stones-pianist Nicky Hopkins. Het prachtige titelnummer kwam uit op single en bereikte de 97e plek in de Billboard Hot100; Moore’s enige hitnotering. Het album werd goud in 1995 en is daarmee het meest succesvolle van de sympathieke Ier. Je zou er graag zelf de blues voor krijgen.
#
Chas Jankel
Chas Jankel
lp, 1980, cd, 2005

Charles Jeremy ‘Chaz/Chas’ Jankel (1952- /keyboards, gitaar zang) speelde gitaar en keyboards in Ian Dury & the Blockheads en was medecomponist van hits als ‘Sex & Drugs & Rock & Roll’ (1977) en ‘Hit Me With Your Rhythm Stick’ (1978). Chas Jankel maakte een gelijknamig soloalbum en had een megahit met ‘Ai No Corrida’. De song werd gecoverd door niemand minder dan Quincy Jones. Het kwartierlange ‘Am I Honest with Myself Really’ was misschien iets avontuurlijker. Beter uit de verf komt Jankel zelfs nog in de rustige stukken: ‘Reverie’, ‘Lente Latina’ en ‘Peace at Last’. Bijzonder album!
#
Us 3
Hand on the Torch
cd/lp, 1993

Verrassend was en nog steeds erg populair is ‘Hand on the Torch’ van Us3. Vaak hebben we het dan over ‘Cantaloop (flip fantasy)’, een bewerking van de compositie, ‘Cantaloupe Island’ (1994) van Herbie Hancock. Us3 is een Engelse jazzrapgroep. Met dit, hun eerste, album samplede ze rijkelijk uit de Blue Note catalogus en de opnames van oprichter Alfred Lion. Blue Note uit 1939, dit album uit 1993 (laatste twee omgedraaid). Lion was wel in voor vooruitstrevend ideeën en had zeker gesmuld van ’Hand on the Torch’. Het zette in ieder geval het kwijnende Blue Note weer op de kaart.
#
All Traps on Earth
A Drop of Light
cd, 2018

All Traps on Earth is een Zweedse band met leden afkomstig uit Änglagård. De groep maakte slechts één album, maar had – naar zeggen – vijf jaar nodig om het te maken. Je hoort veel Mellotrons, maar ook jazzinvloeden van groepen uit de zogenaamde ‘Canterbury Scene’ (Caravan, Soft machine bv.). Behalve de ‘kerngroep’ speelde een vijftal gasten mee op diverse blaasinstrumenten. ‘A Drop of Light’ is een verrassend goed album, niet het gemakkelijkste, maar juist dat hoeft ook niet. “An unique sonic beauty, an ever shifting musical treasure, monumental, evocative and epic.” Dus?
#
This Winter Machine
The man Who Never Was
cd, 2017

Ik hou niet van de winter, maar de hoes van ‘The Man Who Never Was’ viel op door de prachtige hoes. De rode telefooncel kende ik ook van Porcupine Tree en dat is een van de invloeden van de band uit Leeds. This Winter’s Machine, naar zanger Al Winter, is opgericht in 2016 en werd al snel bestempeld als “The next great British Prog Band”. Een tweede album, ‘A Tower of Clocks’ (2019) kwam snel, maar daarna begon het gerommel in de bezetting. Een derde album hangt al enige tijd in de lucht. De laatste jaren hadden we weinig echte winters…
#
My Brother the Wind
I Wash my Soul in the Stream of Infinity
cd/lp, 2011

My Brother the Wind was een Zweeds muzikantencollectief, opgericht in 2009, met o.a. musici uit Anekdoten. De groep maakte geïmproviseerde ‘psychedelische, space-progrock’, kortom lange nummers veel zwevende gitaren, lange solo’s. Bijzonder is dat de eerste twee albums de Zweedse albumhitlijst haalden, zweverige Zweden blijkbaar. De groep bracht drie ‘studio’-albums en één live album uit (2014), daarna was het over. Als je jouw ziel wil wassen in de stroom van oneindigheid is dit hét album.
#
Floating Points
Reflections
cd-dvd/lp-dvd, 2017

Floating Points is eigenlijk Samuel T. ‘Sam’ Shepherd (1986- /keyboards, producer, DJ). Shepherd is oprichter van Pluto Records en medeoprichter van Eglo Records. Floating Points is zijn wisselend ensemble met wie hij tot nu vier albums maakte. “Reflections’ (2017), het tweede, is een muzikale impressie van de Mojave woestijn met daarin, naast Shepherd: Susumu Mukai (bas), Mattthew Kirkes (gitaar, synth), Alex reeve (gitaar) en Leo Taylor (drums). Letterlijk geestverruimende muziek. Prachtig.
#
Pattern-Seeking Animals
Pattern-Seeking Animals
cd/2lp, 2019

“Betekenis geven aan de omgeving, is wat mensen scheidt van dieren.” Dat is waar de wat vreemde naam, Pattern-Seeking Animals, van de pop-progrockband uit Los Angeles vandaan komt. In 2018 begonnen met een uitwisseling van een drietal ex-leden van Spock’s Beard en ‘bedenker’ John Boegehold. Die laatste had wat muziek geschreven, vandaar. Dat het tot een groep kwam had niemand verwacht. In 2020 volgde album twee: ‘Prehensile Tales’ met langere stukken en gastmusici. Een interessante ontwikkeling.
#
Michel Fugain & Le Big Bazar
Une Belle Histoire
single, 1972

Michel Fugain (1942- /zang) wilde alles anders doen. Hij bedacht een zomerse love-story rondom Route 66. Dat is voor veel Fransen te ver, dus werd het een Franse l’amour. Een zomerromance: meisje komt jongen tegen in de zomer, vrijen in het korenveld en gaan hun eigen weg. Heerlijke sfeer en muziek. Het bijeengeraapte koor, Le Big bazar, werd later Fugain’s vaste koor. Het nummer wordt vaker ‘Un beau roman’ genoemd en dat is het zeker ook. Het was in Nederland nooit een hit, maar duikt elk jaar op in de Top2000 en is zowel gezongen door Gerard Cox als Paul de Leeuw (Een mooi verhaal).
#
Booker T. & the M.G.'s
Green Onions
lp, 1962, cd 2012

‘Green Onions’ (1962) was niet alleen het eerste album voor Booker T. & the M.G.’s, het was ook het eerste voor het Stax label. De gelijknamige single werd een wererldwijde hit en is door talloze artiesten gecoverd. Op ‘Green Onions’ staan alleen instrumentale stukken, gespeeld door Booker T. Jones (Hammond orgel), Steve Cropper (Fender Telecaster), Lewis Steinberg (bas, basgitaar) en Al Jackson jr. (drums). Later werd de band de studioband voor Stax en speelde op menig hitsingle mee. Dan blijkt dat uien beste lekker zijn.
#
David Bowie
Space Oddity
single, 1969

In 1969 bracht David Bowie (1947-2016/zang, gitaar) ‘Space Oddity’ uit. De song over astronaut Major Tom was gebaseerd op Stanley Kubrick’s film ‘2001: A Space Odyssey (1968) en werd uitgebracht voor de eerste maanlanding. Het was Bowie’s meest complexe werk tot dan en was in mono en (nieuw!) stereo. Voor de zangpartij keek Bowie naar The Bee Gees. Rick Wakeman (Yes) zorgde voor elektronica en Mellotron. Later verbouwde Bowie de song tot een wat simpelere versie, maar die is lang niet zo ‘outa space’ als de ’69-versie.
#
Morphine
The Best of Morphine
cd, 2003

Morphine bestond uit Mark Sandman (bas, gitaar, zang), Dana Colley (bariton- en tenorsax) en Billy Conway (drums). In deze niet alledaagse bezetting maakte de groep vijf albums en deed menig tournee. In 1999 zakte Sandman in Italië tijdens een concert in elkaar en overleed. Eind band. Op deze cd staan alle hoogtepunten, waaronder het prachtige ‘You Look Like Rain’. Geen single of hit, maar voor mij het mooiste nummer van de band. Dr. John meets Gerry Mulligan, zoiets.
#
Spindrift
Classic Soundtracks, vol. 1
lp, 2010, cd, 2011

De Amerikaanse band Spindrift maakt -hou je vast: “psychedelische, western-filmische rockmuziek”. Voor mij was dat genoeg om de cd ‘Classic Soundtracks, vol. 1’ meteen te kopen. Tot op heden is er nog geen ‘vol. 2’. De omschrijving van de muziek klopt exact. Denk aan de films van Sergio Leone en Ennio Morricone, maar dan met bijna space-out gitaren op een sloom ritme. Met ‘Theme from Drifter’s Pass’ maakt je zelfs een heuse trip naar de jaren zestig…
#
Various
Cosmic Machine
cd, 2lp, 2013

‘Cosmic Machine’, in de prachtige hoes van Philippe Druillet, heeft als ondertitel: 'A Voyage Across French Cosmic & Electronic Avantgarde (1970-1980)'. De voor niet-Fransen meest bekende namen zijn Jean-Michel Jarre, Serge Gainsbourg en wellicht jazzpianist Alain Goraguer. Het is een synthesizer/elektronisch album met een scala aan stijlen. Als je dacht dat er in Frankrijk weinig gebeurde op dat vlak leert deze cd wel anders. Niet alles is even goed, de set is vooral leerzaam, informatief en deskundig voorzien van tekst. Vive la electronique!
#
Various
Good to the Last Drop
cd, 2009

In 2010 verraste Adidas iedereen met een coole, spetterende en vibrerende commercial. Het was de muziek die het hem deed: Dee Edwards met ‘Why Can’t There Be Love’. Het nummer staat met 22 anderen op ‘Good to the Last Drop’, een cd met zeldzame 60s en 70s soul van het Ember label. Veel nummers, alleen singles ooit, zijn voor het eerst sinds jaren op een geluidsdrager te vinden. Mike Atherton schrijft zinnige woorden erbij. En de muziek? Die is inderdaad goed tot het eind. NJOY!
#
Soft Verdict
Usura
cd, 2008

Soft Verdict is de Belgische componist Wim Mertens (1953- /zang, piano, gitaar). Mertens produceerde concerten voor ‘minimalisten’ als Philip Glass, Steve Reich en Terry Riley, maar had ook een radioprogramma: ‘Funky Town’. Als Soft Verdict maakte hij o.a. ‘Vergessen’ (1982) en ‘Struggle for Pleasure’ (1983). Op Usura staan beide albums die bestaan uit een mix van minimal, jazz, avant-garde en ambient. Anno nu nog steeds boeiend.
#
Septet Frans Elsen
Norway
cd, 2021

Uit de schatkamers van de Nederlandse jazz komt ‘Norway’ van Frans Elsen (1934-2011/piano). Elsen ging op vakantie naar Noorwegen en kwam terug met een ‘Noorse Cyclus’ aan muziek. Die muziek moest in het licht van de tijd wel jazzrock zijn. Dus met die heerlijke Fender Rhodes (de hoes zegt al genoeg) en elektrische (bas-)gitaar. 50 jaar na dato zijn banden teruggevonden en dat levert nu een cd op met onverwachte muziek van een onverwacht ensemble. Een album om trots op te zijn.
#
Ultravox
Vienna
lp, 1980, deluxe, 2020

Ultravox met nieuwe zanger Midge Ure maakte in 1980 hun vierde album: ‘Vienna’. De gelijknamige single werd een hit en zorgde ervoor dat Ultravox in vele landen populair werd. Ultravox’s synthesizersound was gebaseerd op Duitse Krautrock. Niet voor niets produceerde Conny Plank het album. ‘Vienna’ wordt gezien als het beste van de band, een album waar alles samenkwam. De hoesfoto is van Anton Corbijn. In 2020 verscheen voor de 40e verjaardag een luxe box met 5cd’s en 1dvd. “Alles klar?”
#
Carole King
Tapestry
lp, 1971, cd, 2011

Carole King Klein/Carol Joan Klein(1942- /piano, gitaar, zang) is de meest succesvolle, Amerikaanse, vrouwelijke componist eind vorige eeuw. Samen met voormalig partner Gerry Goffin schreef ze in de fameuze Brill Building, toen dé hitfabriek, meer dan 118 hits. Tot de dag van vandaag worden die gespeeld. Tapestry (1971) is King’s tweede soloalbum en wat voor een. Het album stond zes jaar (!) in de albumlijst en is daarmee tweede na Dark Side of The Moon (Pink Floyd). 'Tapestry' kreeg vele prijzen. King was de eerste vrouw die ‘The Song of the Year Award’ (‘You’ve Got a Friend’ ) won.
#
Dorval
Les Choses de la Vie
cd, 2003

Dorval is de artiestennaam van Pascale Baehrel (?/zang). ‘De dingen van het leven’ is haar eerste album (van twee). Ze schreef de meeste stukken met Laurent Manganas, tevens producer. Sommige songs werden geproduceerd en gearrangeerd door Benjamin Biolay (piano/gitaar). De muziek van Dorval en met name ‘Ne me demande rien’ en ‘Il pleut sur Athènes’ zijn omverwerpend prachtig. Dat geldt ook voor het ruim zes minuten durende titelnummer. Muziek in ‘filles sourires’-stijl. Ssst.
#
Soniks Blodbad
Electric Mirror
cd/lp, 2019

Soniks Blodbad (geluidsbloedbad) is een project waarbij de Noor Ole Christensen (?/keyboards, synthesizers) het enige vaste lid is. Daaromheen cirkelen tal van Noorse medemusici, maar ook de Duitse Conrad Schnitzler en de Amerikaan Don Preston (bekend van Frank Zappa). Tot nu toe bracht men drie albums uit, allemaal in kleine oplaag. De muziek wordt omschreven als ‘donker, ambient, experimenteel, minimal en de mooiste: “progressive trance”. Niet gemakkelijk, wel fascinerend én hypnotiserend.
#
Robert Plant & Alison Krauss
Raising Sand
cd/2lp, 2007

De onwaarschijnlijke combinatie van Led Zeppelin's zanger Robert Plant (1948- /zang) en country-bluegrass zangeres Alison Krauss (1971- /zang, fiddle) leverde een Grammy op voor ‘album of the year’ en menig platina album in diverse landen. In ons land bleef het album haken op de 26e plek. Plant’s en Krauss’ stemmen passen uitstekend bij elkaar en vlechten mooie, harmonische lijnen. De muziek is soms meer rock, soms meer country/bluegrass, maar altijd van hoog niveau. Tijdloze muziek.
#
Wendy & Lisa
Eroica
cd+3" cd-single, 1990

Wendy Melvoin (1964- /gitaar, bas, drums, zang) en Lisa Coleman (1960- /keyboards, zang) waren kort The Girl Bros. Ze werden bekender onder eigen naam én als begeleidsters in de band van Prince bij het maken van diens Purple Rain. Het duo maakte negen albums, van wie ‘Eroica’ het meest populair was. Wendy & Lisa speelden bijna alle instrumenten zelf, geholpen door meezingende zussen. In de gelimiteerde editie werd bij Eroica een 3” cd-single toegevoegd met solo pianowerk van Melvoin. Erik Satie, maar dan anders.
#
Bill Evans
Behind the Dikes
2cd, 2021

Bill Evans (1929-1980/piano) was vaker in Nederland. Evans, bekend van o.a. Miles Davis had een eigen, wisselend trio waarmee hij groot werd. In zijn pianospel is de invloed van Claude Debussy te horen. Evans speelde intensief, gebogen over zijn vleugel om alle emoties daar uit te halen. In 1969 was hij met Eddie Gomez (bas) en Marty Morell (drums) in Amsterdam en Hilversum. Evans, even ‘clean’, speelde in optima forma. Bonus: twee, korte stukken met het Metropole Orkest o.l.v. Dolf van der Linden. Dat waren nog eens tijden.
#
Neuronium
Todas Sus Grabaciones Para Discos EMI/Harvest (1977-78)
2cd, 1998

Neuronium was in aanvang een Spaans (Barcelona), elektronisch muziektrio: Michel Huygen, Carlos Guirao en Albert Giménez. Ze maakten twee albums voor Harvest: ‘Quasar 2C361’ (1977) en ‘Vuelo Quimico’ (1978). Samengevat in deze set met een nogal lelijk hoesje. De muziek? Klaus Schulze en Tangerine Dream-achtig, maar met akoestische gitaren en dwarsfluit. Uiteindelijk werd Huygen Neuronium en ging door met albums maken tot 2017. Hij noemde zijn muziek ‘Psychotronic, cosmic electronic music”. Dan weet je het wel.
#
Ludovico Einaudi
Seven Days Walking
7cd, 2019

De Italiaanse componist Ludovico Einaudi (1955- /piano) studeerde bij Luciano Berio en ontwikkelde een eigen, sobere muziekstijl. Zijn muziek wordt als “contemplatief, rustgevend” ervaren. Zeven dag achter elkaar wandelde hij hetzelfde stuk en zette die ervaring op muziek: zeven cd’s, elke dag één. Einaudi speelt piano en wordt soms begeleid door strijkers. De muziek ademt de rust en stilte van de natuur, immers “de stilte van de natuur heeft vele geluiden.” Einaudi werd bekend van zijn muziek bij de film ‘Intouchables’ (2012).
#
Catapilla
Catapilla
lp, 1971, 2cd 2013

Catapilla maakte slechts twee albums: Catapilla (1971) en Changes (1972). Black Sabbath’s manager bezorgde de groep een contract bij het fameuze Vertigo-label. Catapilla’s muziek is een mix van rock, blues en jazz met lange nummers tot wel 24 minuten. Zangeres Jo Meek had het snel gezien, maar zus Anna nam haar taak over; zij is op beide albums te horen. Saxofonist Robert Calvert dook later regelmatig op bij albums van de Gong-familie. Boeiend bandje.
#
801
801 Live
lp, 1976, 2cd 2009

801 was de pauzeband van Roxy Music’s gitarist Phil Mazanera, samen met Brian Eno, Bill MacCormick (Matching Mole), Francis Monkman (Curved Air), Simon Phillips (wie niet) en – iets minder bekend: Lloyd Watson. 801 gaf drie concerten en dat was het. Een verslag is te horen op het album met die prachtige hoes. In 2009 werd een gelimiteerde 2cd-versie met boekje en foto’s uitgebracht. Iets meer tracks, een kleine correctie en een ‘rehearsal’. Bijzonder concert en setting, Vooral populair in Australië (!). Later kwam er een studioalbum, maar die ging al onder Mazanera’s naam.
#
Earth, Wind & Fire
50 Years Anniversary Album
5cd, 2020

Een van de grootste, beste soul/funk-bands ooit is ongetwijfeld Earth, Wind & Fire. Talloze hits, meerdere Grammy’s, Music Awards, Hall of Fame en ruim 90 miljoen (!) verkochte albums. Ferry ‘Soul Show’ Maat, mocht voor de 50e verjaardag van de groep een set samenstellen en wat voor één. Alle hits, solowerk, hits door anderen en minder bekend werk. Het is een groot feest. EWF’s Maurice White: “I wanted to create a library of music that would stand the test of time.” Dat is hem zonder meer gelukt. Now let’s dance.
#
Diversen
De Vlaamse Polyphonie
8cd-200 pag. boekbox, 2012

De Vlaamse Polyfonie is een verzamelnaam voor muziek gemaakt tussen globaal 1420 en 1620 met componisten als Guillaume Dufay, Gilles Binchois, Arnold de Lantins and Johannes Brassart, Johannes Ockeghem, Josquin Desprez, Pierre de La Rue en Jacob Obrecht. Religieus, profaan en samenzang voor alle dag, soms met begeleiding maar meestal in koorsetting. Een gevarieerd werk met maar liefst dertig verschillende uitvoerders. Zorgvuldig gekozen en uitgebreid uitgelegd in het dikke, kleurrijke boek. Met tien uur muziek een prachtige introductie voor de muziek uit onze streken.
#
Burt Bacharach
The Look of Love
3cd box, 1998

Burt Bacharach (1928- /pianist, arrangeur, componist) staat samen met Hal David (1921-2012/liedjesschrijver) voor een schier oneindige reeks hits en successen, waaronder een rij met zangeres Dionne ‘Warwick’ Warrick (1940- /zang). Helaas ging dat drietal aan rechtszaken ten onder. Bacharach, zelf een matig pianist, ontwikkelde onder leiding van Darius Milhaud tegen de trend van de tijd in een heel eigen, melodieuze en herkenbare stijl muziek. De basis: de muziek van twee mensen die hem inspireerden, Maurice Ravel en Miles Davis. De kleine man bleek uiteindelijk een groot componist.
#
Alessi
Oh Lori
single, 1976

De New Yorkse tweeling Billy en Bobby Alessi (1953- ) componeerde, produceerde, arrangeerde hun eigen muziek en deed dat ook voor anderen, zoals Paul McCartney, Christopher Cross, Whitney Houston en Olivia Newton-John. De single ‘Oh Lori!’ was in 1977 hun grootste hit. Het lijkt een niemendalletje, maar de jazzy compositie zit goed in elkaar, met vocalen die gebaseerd zijn op Doo-Wop en dan nog een heerlijke vibrafoon erbij. Geen zomerliefde, maar wel samen fietsen en blootsvoets dansen. Dat zegt genoeg, toch?
#
Stevie Ray Vaughan
Couldn't Stand the Weather
cd/lp, 1984

Nu we met ZZ Top toch in Texas zijn kunnen we net zo goed even Stevie Ray Vaughan (1954-1990) noemen; de bluesgitarist die met zijn solo’s Jimi Hendrix aardig naar de kroon stak. Met zijn groep, Double Trouble, maakte hij een paar prachtige albums, waaronder ‘Couldn’t Stand the Weather’. De 10 minuten durende slow blues-track, ‘Tin Pan Alley’ was in een ver verleden, toen ik nog in Breda woonde, elke zaterdagavondlaat op Radio Brussel te horen. Wat een nummer. Een van de favorieten!
#
ZZ Top
Tres Hombres
lp, 1973/cd, 2006

ZZ Top’s Bassist Dusty Hill (1949-2021) is overleden. Reden om hier aandacht te besteden aan de meestal stevige blues, rock, bluesrock van de Texaanse band. Hill en gitarist Billy Gibbons werden bekender door hun lange baard dan hun spel. Drummer Frank Beard had dan weer geen baard. Voordat in 1983 langbenige, kortgerokte vamps werden ingezet met ‘Eliminator’ maakte ZZ Top al topmuziek, met ‘La Grange’ als onvervalste killer-song. Een band die je live moet meemaken. Wat een energie!
#
Rosemary Clooney with Duke Ellington and his Orchestra
Blue Rose
lp, 1956/cd, 1999

Rosemary Clooney (1928-2002) was de lievelingszangeres en actrice van mijn moeder. Clooney werkte veel met Bing Crosby en had een eigen show op de tv. Ze trouwde meerdere malen, had een tijdlang een drugprobleem. Clooney had meerdere nummer 1 hits. ‘Blue Rose’(1956) is met Duke Ellington en zijn orkest. Het was de terugkeer van Ellington en een van de eerste albums met overdubs als onderdeel van het ‘creative proces’. Bij de cd zijn twee extra songs gevoegd met op piano Billy Strayhorn. Een warm album.
#
Linda Hoyle
Pieces of Me
lp, 1971/cd, 2012

Linda Nicholas (1946- /zang) werd als Linda Hoyle bekend als zangeres bij Affinty. Dat is een Engelse, jazz-rock groep uit de jaren ’70. ‘Pieces of Me’ is Hoyle’s eerste soloalbum; het tweede en laatste kwam jaren later: ‘The Fetch (2015). Op ‘Pieces of Me’ werkt ze met de musici van de band Nucleus/Soft Machine en dat is te horen. Hoyle werd beïnvloed door Billy Holiday. Blues meets jazz en nu rock. Er zijn slechts 300 lp’s geperst en is alleen daarmee al een bijzonder album van het fameuze Vertigo-label.
#
Noise in Your Eye
Noise in Your Eye
cd, 2020

Noise in Your Eye is een ‘cross-platform-group’ die daarom bezig is met muziek, kunst, film en voorstellingen. ‘Noise in Your Eye’ is het eerste album onder de inspirerende leiding van Adrian Chivers. Maar je hoort ook o.a. de onlangs overleden watervalpianist Keith Tippett, Pink Floyd’s drummer Nick Mason en celliste Caroline Dale. Een experimenteel album dat eerder richting (free-) jazz gaat dan richting (prog-)rock. Boeiend vanaf de eerste minuut.
#
Wobbler
Dwellers of the Deep
cd/lp, 2020

De Noorse band Wobbler maakte sinds 2005 vijf albums. ‘Dwellers of the Deep’ is hun jongste. Hou je van de muziek van Yes, dan is Wobbler zeker iets voor jou: lange stukken, gitaarsolo’s, een stevig basgeluid, retro-orgelpartijen, kortom progrock in optima forma. Hun albums worden steeds beter qua opzet en klank en er is zeker van alles te vertellen. Maar ik vraag me wel af hoe het zou zijn als ze iets Noors in hun muziek zouden verwerken.
#
Hugh Hopper
1984
lp, 1973/cd, 1998

Hugh Hopper (1945-2009/basgitaar) verliet Soft Machine omdat die band te ‘gewone’ muziek ging spelen. Hopper’s eerste soloalbum, 1984, laat dan ook iets heel anders horen: (free-) jazz, loops, minimal music én – als grote verrassing – soul. Hopper was beïnvloed door James Brown en liet dat hier maar eens horen. CBS vond het helemaal niets, dus betaalde Hopper alles zelf. Een vreemd, spannend en vooral behoorlijk onconventioneel album met intrigerende muziek.
#
Ruud Bos
The Secret All Star Band
cd, 2019

The Secret All Star Band, het Orkest Ruud Bos, is een niet eerder uitgebracht ‘compilatie-album’. Ruud Bos nam tussen 1964-1969 met zijn orkest een reeks stukken op die in blokjes werden uitgezonden door de VPRO. Sommige zijn kwijtgeraakt, andere nooit uitgezonden. Uit de archieven is deze cd samengesteld. Composities en arrangementen van Bos en anderen. Prachtig bigbandwerk met als bonus twee stukken waarin dwarsliggende pianist Misha Mengelberg soleert. Opmerkelijk!
#
Various
Death in Paradise, o.s.t.
cd, 2015

‘Death in Paradise’ is een -vooral – komische, Engelse misdaadserie. De moordpartijen vinden altijd plaats op het fictieve eiland Saint-Marie (Guadeloupe). De muziek, daar gaat het om, is uitstekend gekozen; een kleine doorsnee uit de geschiedenis van reggae en ska: Harry Belafonte, The Specials, Madness, Dennis Brown, Lee Perry, John Holt, Jimmy Cliff, Toots & the Maytalls, Dave & Ansell Collins, etc. Propvolle cd (serie 1-4) met dat zonnige intro afgeleid van 'You're Wondering Now' van Andy & Joey. Ondanks het thema een vrolijk stemmend geheel.
#
England
Garden Shed
lp, 1977/2cd golden edition, 2015

Je band England noemen en je eerste album ’tuinschuur’ is nogal… (eh) Engels. De groep maakte alleen ‘Garden Shed’ en bracht het zelf uit. Keyboardspeler Robert Webb zaagde zijn Mellotron in tweeën om het apparaat vervoerbaar te maken. Een typisch progrock album uit deze tijd, met invloeden van andere keyboarddominante bands. In 1997 en 2017 was de groep even actief, maar niet in de originele bezetting. De ‘golden edition’ is met livewerk en bonusmateriaal. England, de band, mag wat meer aandacht, vandaar.
#
Crosby, Stills, Nash & Young
Déjà Vu
lp, 1970/deluxe lp/4cd, 2021

Een iconisch album werd 50: Déjà Vu, het eerste album van een legendarisch kwartet. Een prachtig, maar moeilijk album: 800 uur nodig om op te nemen en in de opnametijd overleed Crosby’s vriendin bij een ongeluk. Déjà Vu: een hit en drie single-hits. De mix van pop, country, rock en meerstemmige zang leverde een album op dat een van de beste albums allertijden is. De prachtige, dure, hoes verleidde menig fan tot een, vergeefse, zoektocht naar de fotoplek. De 50e verjaardags 4cd-set vertelt het hele verhaal rondom dit album en is inclusief een gierende Joni Mitchell.
#
Blindmachine, Drom66, JDan Project
Sequential Friends
cd, 2018

‘Sequential Friends’ is een ode aan de muziek van de Berlijnse School, uitgevoerd door de Poolse muzikant Blindmachine met enkele van zijn vrienden. De Berlijnse School is vooral Tangerine Dream en Klaus Schulze. Op de cd muziek in die stiijl: o.a. ‘Do You Remember Berlin’ en ‘Remembering Klaus’. Voor mensen die houden van ritmische sequenties, loops, bubbels, lange synthesizer-uithalen en andere, heerlijke, elektronische ruisss.
#
Dhafer Yousssef
Digital Prophecy
cd, 2003

Onweerstaanbaar, pakkend, is de muziek van Tunesische componist Dhafer Youssef (1967- /oud, zang). Youssef’s muziek raakt jazz, Indiase- en Noord-Afrikaanse muziek en moderne elektronica. Hij werkte met Noren Eivind Aarset en Bugge Wesseltoft, maar ook met Markus Stockhausen, Zakir Hussain en Omar Sosa. Youssef’s belangrijkste, muzikale invloed is de radio. Zijn stem is, naast de oud (soort peervormige luit), zijn tweede instrument. En wat voor een!
#
Hans Zimmer
The World of Hans Zimmer
2cd/3lp, 2019

De Duitse, in Engeland wonende, Hans Zimmer (1957- /piano, componist) begon zijn carrière in The Buggles. Hij raakte wereldwijd bekend met muziek van soundtracks bij meer dan 150 films, o.a.: Pirates of the Caribbean, The Da Vinci Code, The Last Samurai, Pearl Harbor, Gladiator, The Dark Knight (trilogie), Mission Impossible en Disney’s The Lion King. Voor die laatste kreeg hij een Oscar. De 'hits' hier live in concert uitgevoerd. De muziek van Zimmer is een voorbeeld voor velen, waaronder de Finse band Nightwish.
#
She
She Wants a Piece of You
cd, 1999

She, eerst genoemd The Hairem, is een zogenaamde ‘all girl group’ uit Sacramento. In 1970 brachten ze slechts één single uit: ‘Boy Little Boy’. Maar Nancy, Sally, Reeshar, Karen en Joann maakten toch wel zulke bijzondere muziek dat van opnames, demo’s en live-opnames in 1999 een cd werd samengesteld. Er waren niet veel alleen-meiden-groepen die bovendien alles zelf speelden en regelden. Ace of Cups was er ook een. She maakt pittige ‘garage’-rock. Beetje tijdgebonden wel, dat orgel…
#
Katatonia
The Fall of Hearts
cd/lp, 2016

Katatonia is een (doom-)metalband uit Zweden. Hun eerste album verscheen in 1993. Door de jaren heen zijn er veel personeelswisselingen geweest en is de muziek mee veranderd van doommetal naar een meer ‘progressief’ soort metal. Porcupine Tree meets Tool, zoiets. Dat is te horen vanaf ‘The Fall of Hearts’. The luxe 2cd (2017) heeft als extra een live-cd, opgenomen in Bulgarije. Er zit meer in metal den men denkt.
#
Curtis Mayfield
Superfly
lp, 1972/deluxe 2cd, 2014

De soundtrack van de film ‘Superfly’ was Curtis Mayfield’s (1942-1999) derde album en een onmiddellijk succes. Een van de grondleggende en nu klassieke albums van het ‘Blaxploitation’-genre. Het succes was zo onverwacht dat er al snel te weinig albums in voorraad waren. De combinatie van soul en funk plakte bijna aan je lijf. Mayfield gaat verder dan de film met zijn sociaal-kritische teksten over drugmisbruik, armoede in de zwarte gemeenschap. Op de 2cd extra en alternatieve tracks en ‘radiospots’. Essentieel album.
#
Max Roach
M'Boom
lp, 1980/cd, 1994

Jazzdrummer Max Roach (1924-2007) wilde met zijn M’Boom-ensemble terug naar de begindagen van de jazz. Alles draaide daar om de klank van de enorme basdrums: “Man those vibrations would go right through you.” Alles draait om ritme en daar gaat M’Boom over. Het is zeker geen jazz, maar een percussie-ensemble bestaande uit 8 personen. Grappig is dat de lp in 1980 verkocht werd als ‘hi-fi-testplaat’. De achtergrond naar de voorgrond gehaald. Indrukwekkend ensemble!
#
Various
Surf Age Nuggets
Trash & Twang Instrumentals 1959-1966
4cd, 2012

Surf is een muziekstijl die populair was begin jaren 60. Snelle muziek, Fender gitaren met galm. Het was een reactie op de ‘gebouwde’ studiomuziek. Gitaren, drums en bas. Iedereen kon dit. Eenzelfde reactie zien we in 1976 met Punk. Op deze dwarsliggende longbox (plaatje vertekent behoorlijk) staan alle hoogtepunten en zeldzaamheden. Het boekwerk geheel in stijl, met talloze foto’s. Een ‘labour of love’ deze uitgave.
#
Serge Blenner
La Dimension Prochaine
lp/cd, 1986

Serge Blenner (1955- /synthesizers, keyboards) is geboren en heeft gestudeerd in Frankrijk. Daarna verhuisde hij naar Duitsland. Hij maakt elektronische muziek in een heel eigen stijl die door de critici in ons oosterbuurland vaker "philosophische Musik“ genoemd wordt. Muziek die stemt tot nadenken of waar je goed bij kunt denken. Ik vind het vooral filmische muziek. ‘La Dimension Prochaine’ is zijn vierde album.
#
Allah-Las
Allah-Las
lp/cd 2012

Allah-Las komt uit Los Angeles. Hun muziek is ondanks de sixties-invloeden van Zombies, Kinks, Yardbirds en Love toch heel anno nu. Langzame, oude stijl beatmuziek, met prachtig gitaargeluid. Niet al te moeilijk allemaal, maar toch met dat onmiskenbare snuifje psychedelica. ‘Allah-Las’ is het eerste album. Muziek voor zorgeloze zomerdagen.
#
Papir meets Electric Moon
The Papermoon Sessions
lp/cd 2013

Papir, een instrumentaal rock-trio uit Kopenhagen, ontmoet op The Papermoon Sessions, Electric Moon, een Duitse, psychedelische, space-rock groep. De geluidseffecten en gitaarsolo’s vliegen je om de oren. Kosmisch plaatje dit. Twee jaar later kreeg de sessie een vervolg in ‘The Papermoon Sessions Live at Roadburn, 2014’. Op de albums respectievelijk drie en twee tracks. De langste bijna 25 minuten, maar dan ben je al een heel eind de Melkweg in. Far out muziek!
#
Richard Barbieri
Variants
5cd-box, 2019

Richard Barbieri (1957- /keyboards) heeft in bands als Japan en Porcupine Tree gespeeld. Samen met Steve Jansen (ook ex-Japan) maakte hij een aantal duo-albums. Tussen 2017-2019 maakte Barbieri vijf Variants-albums: muziek uit zijn archieven en recent gecomponeerd. Elektronisch, experimenteel en ‘abstract’. Meeste werk is van hem alleen, soms met anderen. In de opbergbox (gelimiteerde oplaag) zit een extra boekje. Fascinerende muziek met klankkleuren vanuit gevarieerde invalshoeken.
#
Book of Air
Vvolk
cd/lp, 2016

De stilte der natuur heeft vele geluiden. Dat vind het Belgische muziekcollectief Book of Air ook. Hun albums zijn een geïmproviseerde, muzikale vertolking van de rust, traagheid en stilte uit die natuur. Onderzoekend, meditatief en vooral langzaam, met een steeds verschuivend palet van klankkleuren. Muziek die je niet loslaat en je meesleurt de natuur in. Waar kun je beter zijn dan daar? Vvolk is het tweede ‘hoofdstuk’ van het tot nu driedelig ‘verhaal’.
#
The Opium Cartel
Ardor
cd, 2013

The Opium Cartel is de solo-afsplitsing van White Willow, de band van de Noorse componist Jacob Holm-Lupo (1971- /gitaar, componist). Samen met musici uit een reeks Noorse bands maakt The Opium Cartel een behoorlijk melodische pop- en folk-achtige progrock. ‘Ardor’ is het tweede album met wortels in de new wave en synthipop uit de jaren ’80. Dat is de basis, maar het klinkt vooral als een album van nu. ‘Ardor’ is opgebouwd uit vele laagjes die vragen om vaak luisteren. Daarna groeit het album onder je oren.
#
Roy Ayers
Coffy
lp, 1973/cd, 2001

Roy Ayers (1940- /vibrafoon, componist) begon in de jazz en speelde o.a. met Herbie Mann. Begin jaren ’70 begon hij een eigen band Ubiquity (overal tegelijkertijd zijn). In 1973 maakte hij de soundtrack voor de blaxploitation film ‘Coffy’ met in de hoofdrol Pam Grier. De muziek werd alom enorm gewaardeerd. ‘Coffy’ wordt gezien als een van de meest kenmerkende van het genre met elementen van jazz, soul en funk. Coffy is thé colour!
#
Harald Grosskopf
Synthesist
lp, 1980/2cd, 2020

Harald Grosskopf (1949- /drums, synthesizers) begon als drummer in o.a. The Scorpions en Ashra, maar werd ‘bekender’ als drummer bij Klaus Schulze. In 1980 bracht hij zijn eerste soloalbum uit: ‘Synthesist’. De eerste compositie is al meteen een die je niet meer loslaat en een die van mij veel langer zou mogen duren. Het album is inmiddels een cult-classic geworden en in 2020 als 2cd uitgebracht. De tweede cd is een ode van andere ‘synthi-spelers aan Grosskopf met hun versies van ‘Synthesist’.
#
Psarantonis
Idaeon Antron
cd, 1999

Liggend aan het strand in Kreta hoorde ik intrigerende muziek, afkomstig uit een bar. Ik ging naar binnen en vroeg de naam. Op een bierviltje schreef de man het op, in het Grieks. De muziekwinkel verkocht alleen cassettes, maar had wat ik liet zien in huis. Alles in het Grieks. Jaren later vond ik een cd met de opnames die ik toen hoorde. Psarantonis is de artiestennaam van Antonis Xylouris (1942- /lier, zang). Hij speelt een typisch Kretens instrument, de lira, lier, en zingt met een donkere, rauwe stem. Prachtig!
#
Pauw
Macrocosm Microcosm
cd/lp, 2015

Pauw is een Nederlandse band met een voorliefde voor de psychedelische muziek uit de jaren zestig en zeventig. Een oude varkensschuur deed dienst als oefenruimte. In korte tijd kregen ze veel belangstelling met als gevolg een, het enige (!), album: ‘Macrocosm Microcosm’. Veel gitaren, sitar en zweverige vocalen gehuld in de mist van echo’s. Jacco Gardner, Temples, Tame Impala. Die richting. Na wat wisselingen in het gezelschap ging de band nog door tot 2017.
#
Maciej Meller
Zenith
cd/2lp, 2020

Maciej Meller (1975- /gitaar) is de ‘nieuwe’ gitarist van de Poolse band Riverside. “Zenith’ is zijn eerst soloalbum en wat voor een. Majestueuze gitaarpartijen over een sfeervol, muzikaal landschap van bas, drums en synthesizers. De zang wordt gedaan door landgenoot Krzysztof Borek, die dat uitstekend en warm doet. Meller heeft qua gitaarpartijen wel iets van Pink Floyd’s David Gilmour. Bij de wat langzamere nummers klinkt hij net zo lyrisch. Een album om vaak te draaien!
#
Node
Node 2
cd, 2014

Node (2) bestaat uit Flood, Ed Buller, Dave Bessell en Mel Wesson. Kenners noemen het een “synth supergroup”. Node is een soms spontaan bij elkaar komend gezelschap dat zich omringt met ‘vintage’ analoge synthesizers. De geheel geïmproviseerde muziek is in de stijl van de “Berliner Schule”, lees de oude Tangerine Dream. Hou je van elektronische geluiden, ritmische sequenties en muziek waarbij je zelf de beelden mag maken, dan is dit een groep om zeker eens te gaan horen.
#
Avalanche Quartet
Leonard Cohen Songs
cd, 2007

Dat Nits-zanger Henk Hofstede (gitaar, piano, zang) fan is van Leonard Cohen was geen groot geheim. Samen met Marjolein van der Klauw (gitaar, zang/Powderblue), Pim Kops (instrumenten/De Dijk) en Arwen Linnemann (contrabas, ex-Nits,) vormt hij het Avalanche Quartet. Een hobby-muziekgroep die vooral muziek van Leonard Cohen laat horen. En hoe! Veelal akoestisch gespeeld. Cohen zou er trots op zijn.
#
Storm Corrosion
Storm Corrosion
cd/2lp, 2012

De samenwerking tussen Steven Wilson (dan Porcupine Tree) en Mikael Åkerfeldt (Opeth) leverde tot nu toe één album op: Storm Corrosion. Omschreven als “drugs beïnvloede, experimentele, avant-gardistische, jaren 70 muziek”. Dan weet je bijna zeker dat dit een goed album is. Voorgedragen als ‘album van het jaar’ (Prog, het blad). Geen prog-metalband, maar slechts soms wat zwaar, ongrijpbaar, spannend, fascinerend. Anders dan je zou verwachten. Dus!
#
Midori Takada
Through the Looking Glass
lp, 1983/cd, 2017

Midori Takada (1951) moest door gebrek aan financiën haar percussiegroep, Mkwaja, opheffen. Daarop maakte ze in twee dagen tijd, thuis, met hulp van een tapedeck een soloalbum. Percussief, minimalistisch, met invloeden uit Afrikaanse- en Aziatische muziek. Drums, gamelan, marimba, harmonium, fluiten en een reeks percussie-instrumenten. Klassiek, modern, ambient, minimal? Dat allemaal en meer. In 2017 op cd uitgebracht door: We Release Whatever The Fuck We Want Records. Echte ontdekking dit!
#
Centipede
Septober Energy
lp, 1971/cd, 2000

Watervalpianist Keith Tippett vormde met meer dan 50 musici Centipede. Die kwamen uit Soft Machine, Nucleus, Blossom Toes, King Crimson en Tippett’s band. Met producer Robert Fripp nam het orkest de vier lp-kant-lange compositie ‘Septober Energy’ op, een mix van Jazz, rock, klassiek, jazzrock en improvisaties. De grote groep trad maar een paar keer op, Frankrijk, Engeland en Rotterdam. Een heel bijzonder, omverwerpend album en niet alleen door de grote hoeveelheid bekende namen.
#
The Bo Keys
The Royal Sessions
cd, 2004

The Bo Keys maken muziek in de stijl van die heerlijke, oude Memphis sound. Soul, funk, jazz. Het werk van het Stax-label, Isaac Hayes, Booker T. & the M.G.’s, dát, maar dan wel in een fris, moderner jasje. Sommige leden zijn begonnen als begeleidingsband van B.B. King, trompettist Ben Cauley in de Bar-Keys de band van Otis Redding. Hij was de enige overlevende van het vliegtuigongeluk waarbij Redding overleed. De muziek van The Bo Keys is niets meer of minder dan een ode aan een voorbije periode. Klassieke, soul!
#
Jon Anderson
Olias of Sunhillow
lp, 1976/2cd 2021

Olias of Sunhillow is een wat bijbels verhaal over groepen mensen die met een naderende dreiging van een vulkaanuitbarsting onder leiding van Olias hun planeet met hulp van een ark verlaten. Het is het eerste (beste ook) solo-album van Yes-zanger Jon Anderson die alle instrumenten zelf speelt. Ook zijn stem gebruikt hij als instrument. Woorden zijn zelf verzonnen. Dat de muziek op die van Vangelis leek was toeval. De prachtige hoes van David Roe is alleen mooi op lp-formaat. Intrigerend album.
#
Spring
Spring
lp, 1971/2cd, 2015

Dat ik Spring niet kende verbaast mijzelf misschien nog het meest. De band Spring, met als enige album ‘Spring’, kent maar liefst drie van de vier leden die Mellotron bespelen. Het is een prachtig, verhalend album met een zanger die je meeneemt op reis. Dat zijn dé albums. De wat vreemde hoes van Keef (van die mooie Vertigo hoezen) steekt daar wat vreemd bij af. Het niet-Mellotron spelende groepslid, Pique Withers, werd later de drummer van een andere bandje: Dire Straits.
#
Menahan Street Band
Make the Road by Walking
cd/lp, 2008

Charles Bradley hield de erfenis van Otis Redding en James Brown hoog. Op de vier albums, voor hij stierf, werd hij begeleid door de Menahan Street Band. Dat is een groep zeer getalenteerde musici uit Manhanttan die een scala aan instrumenten bespelen. Sommige leden zitten zelfs in een tweede band: The Dap Kings. Ook zonder Bradley presenteert de Menahan Street Band ons die heerlijke sixties soul/funk/R&B-vibes met dat lichte psychedelisch randje. ‘Groove it out!’
#
Earthside
A Dream in Static
cd/2lp, 2015

Alles wat wij als mens zijn samengevat in één cd. De muziek van de Amerikaanse band Earthside laat zich omschrijven als een filmisch landschap met invloeden van klassieke muziek en metal. De vierkoppige band vroeg talrijke gastmusici en zomaar The Moscow Studio Symphony Orchestra. Als je het hebt over menselijke verbanden. Een intrigerend album dat qua muziekstijl eerder Europees dan Amerikaans aandoet. Helaas kwam er geen vervolg, maar misschien was alles al wel gezegd?
#
Exit North
Book of Romance and Dust
cd/2lp, 2018

Exit North is een samenwerking tussen Steve Jansen (o.a. ex-Japan) en Thomas Feiner. Opgenomen in Zweden met Zweedse muzikanten. ‘Book of Romance and Dust’ is een combinatie van klassieke pianomuziek van Erik Satie, gekoppeld aan elektronische soundscapes met daarover die kenmerkende, donkere, melancholieke, soms rauwe stem van Feiner. Violen en abrupte uitspattingen van Jansen’s drums houden het album boeiend. Exit North maakt sobere muziek en creëert intense emoties. Zeldzaam mooi.
#
Moonshot
Worlds of Yesterday
(A Retrospective, 1971-1992)
cd/lp, 2020

Stel je wil dolgraag een album maken in de stijl van Genesis, Yes, King Crimson etc., maar je maakt onder eigen naam al talloze andere albums en projecten. Nou, dan verzin je toch de hele handel. Bandleden, geschiedenis, hoezen, video’s, historie, zelfs een hele website. Tim Bowness draaide er zijn handen niet voor om. In het zogenaamde retrospectief vind je inderdaad muziek in de stijl van genoemde bands, maar het klinkt allemaal wel heel erg anno nu. Ondanks dat een knappe prestatie en een album dat er zeker mag zijn.
#
Sha La Das
Love in the Wind
cd/lp, 2018

Zomers debuutalbum van de familie Schalda. Ze zongen eerder in achtergrondkoortjes en op albums van Charles Bradley. ‘Love in the Wind’ is, inclusief de hoes-in-stijl, een prachtig retroalbum met muziek uit de jaren vijftig zestig en zeventig. The Beach Boys, surf, soul, doo wop en pop. Simpel, pakkend en krachtig. Zonneschijn, plaatje op, drankje erbij….. Een grote ‘Summer Breeze’.
#
Coralie Clément
Salle des pas perdus
cd/lp, 2001

De Franse Coralie Clëment (Coralie Biolay 1978- /zang) zingt op dit album fluisterend jazzy latin-achtige nummers, geschreven en uitgevoerd door haar broer Benjamin Biolay. Het is een Introvert, sensueel, speels, maar tevens tot nadenken aanzettend album in heuse ‘filles sourires’-stijl. Met de Blue Note-achtige hoes een schot in de roos. Voor zwoele zomeravonden.
#
Lucy in Blue
Lucy in Blue
cd, 2016

Uit IJsland (!) komt de band Lucy in Blue. Geïnspireerd door het weidse, ruige landschap en alle tijd om na te denken brengt Lucy in Blue muziek die best veel overeenkomsten heeft met die van de oude Pink Floyd. Denk een beetje richting ‘Meddle/Echoes’. Gelukkig blijft het daar niet bij, het raam is immers groter. Hou je van ‘progrock’ en ken je Lucy nog niet, dan zou deze band wel eens een heel aangename verrassing kunnen zijn.
#
Thee Lakesiders
Parachute
single, 2018

Retro-soul en Chicano. Dat is de muziek die Thee Lakesiders maakt. Het duo bestaat uit Izcall Marie en Necalli del Lago. Een single en dan gaat het niet eens om de A-kant: ‘Si Me Faltaras Tu’, maar om de oh, zo prachtige, heerlijk langzame B-kant: ‘Parachute’. Als je houdt van marimba’s, een felle slaggitaar en een iets bewerkte elektrische piano. Prachtige zwart-wit video erbij ook. “What can I Do?” Zeker voor liefhebbers van de muziek van Aaron Frazer.
#
Cigarettes After Sex
Cigarettes After Sex
cd/lp, 2017

De muziek van Cigarettes After Sex is vooral verstild, zacht. Zanger/gitarist Greg Gonzalez zingt ingetogen, fluisterend soms, tegelijkertijd zijn gitaarklanken de wereld in waaierend. Het tempo op het album is gematigd tot langzaam. Bas en drums zijn op de achtergrond aanwezig. Keyboardspeler Phllip Tubbs voegt zijn synthesizerwolken toe. De songs zijn veelal in echo’s gedrenkt. Bij een eerste horen moest ik denken aan Vinie Riley/The Durutti Column. Muziek voor intieme momenten of in plaats van sigaretten, want die zijn niet heel gezond.