Weer voor Mooie Verhalen

Bijna iedereen kent Weather Report als de band van Birdland, of de groep mét Jaco Pastorius. Het album Black Market (1976) werd Downbeat’s ‘album of the year’ net als de opvolger Heavy Weather (1977). Echter vóór die succesvolle periode had de band tussen 1971 en 1976 al vijf albums gemaakt: Weather Report, I Sing the Body Electric, Sweetnighter, Mysterious Traveller en Tale Spinnin’. Mysterious Traveller werd alom bejubeld, maar Tale Spinnin’ viel een beetje in een gat, het gat ná en ‘vóór. Jammer, want Tale Spinnin’ is een erg goede plaat.

Weather Report was eigenlijk een tweemansband met talloze gastmusici, al dan niet langer in dienst en bestond uit Joe Zawinul (keyboards - Wenen 1932-2007) en Wayne Shorter (sopraan en tenorsax – Newark 1933). Zawinul kwam van Vienna naar USA en via Cannonball Adderley en de hit Mercy, Mercy, Mercy bij Miles Davis. Voor Davis componeerde hij In a Silent Way, een mijlpaal in de jazzmuziek. Nog steeds wordt dat album als één van Davis’ hoogtepunten gezien. Ook op de volgende Miles’ Bitches Brew doet Zawinul mee, net als Wayne Shorter. Shorter, tenorsax, kwam via Horace Silver en Maynard Ferguson bij Art Blakey (1959-1964) en Davis en leerde er sopraansax spelen.

In 1970 beginnen Shorter en Zawinul hun eigen band; Weather Report, met Miroslav Vitouš (bas – Praag 1947), Alphonse Mouzon (slagwerk/percussie – Charleston 1948) en Airto Moreira (slagwerk/percussie – Itaiopolis 1941). De bezetting geeft eigenlijk al richting aan de muziek: fusion! - maar dan in de breedste zin van het woord. Fusion wordt gebruikt bij jazzrock of andersom, maar bij Weather Report komt daar een flinke scheut klassiek en wereldmuziek bij. Een ‘melting pot’ met eigen kruiden. De muziek is zo eigen dat er geen tweede groep is met dit geluid. Zawinul speelt een scala aan keyboards al dan niet elektrisch. Hij was een van de eersten die dat deden (in de jazz dan) en hij was ook niet vies van synthesizers. De contrabas van Vitouš werd vanwege al dat geweld al snel vervangen door een elektrische bas.

Met de eerste vier platen had de band al een aardig visitekaartje afgegeven, maar het kon nog wel iets beter. Op Mysterious Traveller deed nieuwe bassist Alphonso Johnson (Philadelphia, 1951) mee, maar was het een beetje zoeken naar een nieuwe én goede drummer; Ishmael Wilburn, Skip Hadden en Dom Um Romão deden een poging, maar wat deze band nodig had was een krachtige drummer. Er kwamen er nogal wat langs; alleen al door het feit met Zawinul en Shorter te moeten spelen liep het velen al dun door de broek. Leon ‘Ndugu’ Chancler (Shreveport, 1952) was in de studio aanwezig en het duo vroeg hem het eens te proberen. Hij ging zitten en speelde de sterren van de hemel. Zawinul vroeg hem vervolgens voor de studiosessies en het maken van de volgende plaat. Ndugu vond dat prima, maar was niet te porren voor een vervolg, hij had immers een vaste drumkruk bij Santana en daar lag zijn ontwikkeling ook vond hij. Mensen moeten nu eenmaal keuzes maken. Alyrio Lima (Cova, 1948) helpt twee handjes percussie. Live zou trouwens ene Chester Thompson de drumstoel gaan overnemen.

Tale Spinnin’ telt zes nummers, waarvan vier met de hele band: Man in the Green Shirt, Lusitanos, Between the Thighs en Freezing Fire. Op Badia doet Shorter niet mee en de Five Short Stories worden alleen verteld door Zawinul en Shorter. De man in the Green Shirt bestond echt. Zawinul was op de Virgin Islands tijdens een plaatselijk feest. De St. Thomas Steel Band speelde en die stokoude man in zijn groene shirt danste in zijn eigen stijl, helemaal in zichzelf gekeerd. Het is een turbulent nummer, met vele wisselingen in maten en thema’s. Je snapt meteen dat niet elke drummer dit kan spelen. Het tempo ligt akelig hoog en er gebeurt constant van alles, iedereen lijkt tegelijkertijd te soleren en toch klink het heel coherent. Lusitanos is vergelijkbaar, net als Between the Thighs (wat een titel trouwens), maar dat nummer knalt er af en toe letterlijk uit. Wat een klappen, prachtig! Badia is genoemd naar een danseres. Het is een rustig, sfeervol nummer, met veel ruimte. Later zou dit live gekoppeld worden aan de snelle stoomtrein van de Boogie Woogie Waltz. De afwezigheid van Shorter in Bahia valt eigenlijk niet eens op. Freezing Fire begint met drums en bas, fluitjes en werkt naar een climax. Net als bij de andere groepsstukken gebeurt er erg veel in kort tijdsbestek. De Vijf Korte Verhalen zijn vooral rustig, ‘akoestische’ piano en tenorsax met een vleugje orgel en ARP 2600 synthesizer. Ingetogen en mooi. Dat alles samen maakt Tale Spinnin’ tot een van de betere en meest onderschatte Weather Report albums. Alleen al daarom mag bij de huidige regenval dit verhaal nog wel eens extra verteld worden… Bijna iedereen kent Weather Report als de band van Birdland of de groep mét...