Mooi in de Zon

David Gilmour kennen we vooral in zijn rol als gitarist van het bandje Pink Floyd. Ooit aangenomen om vriend Syd Barrett te vervangen tijdens optredens, maar al gauw in plaats van hem in de band. Met Gilmour kwam er meer realiteit bij de Floyd. Aan experimenten geen gebrek, maar ook akoestische stukken al dan niet voorzien van natuurgeluiden waren nieuw. Samen met Roger Waters nam hij de meeste composities voor zijn rekening en speelde de sterren uit de hemel, letterlijk soms. Nadat de vriendschap bekoeld was, de Floyd min of meer ontbonden en ieder zijns weegs ging werden de tot dan toe redelijk anonieme leden gedwongen onder eigen naam muziek aan de fans te slijten. Nick Mason en Rick Wright hadden daar de meeste moeite mee, Waters iets minder, maar Gilmour scheen er weinig last van te hebben. Dat kwam omdat hij al regelmatig als gast-gitarist optrad en in die zin iets bekender was. Tussendoor ontdekte hij allerlei artiesten, waaronder Kate Bush en maakte twee soloplaten.

De eersteling, David Gilmour (1978) had nog een zweempje Floyd, About Face (1984) was wat rock-achtiger. Beide platen hadden hét echter niet. En toen – dus? - werd het stil. Dat duurde maar liefst tot 2006, toen kwam zijn derde solo album: On an Island. Inmiddels was Gilmour gescheiden, verliefd, getrouwd met Polly Samson. Dit staat hier niet in het kader van kapperspraat, maar is essentieel. Polly schreef namelijk niet alleen al teksten voor Pink Floyd en nu voor Gilmour’s soloplaat, maar stimuleerde hem ook zijn eigen teksten goed te schrijven en muziek te maken die dicht bij hem lag. En dat doe je op een eiland. On an Island verscheen op zijn zestigste verjaardag. Het werd een gigantisch succes en dan speelt volgens mij niet de merknaam Pink Floyd de essentiële rol, maar ‘gewoon’ de muziek. Die is niet alleen warm, rustig, prachtig, harmonisch en zo kan ik nog wel even doorgaan. Het thema, zo er al een thema is, is vooral vriendschap. Herinneringen eraan vaak; er waren in de tijd voorafgaand aan dit project enkele zeer goede vrienden van Gilmour overleden, maar ook het samenzijn, de liefde.

De nestor van de sfeermuziek, bijna zestig dus, keek om en zag dat het goed was. Daarbij word je wat gematigder in toon en zat zelfs een hereniging met voormalig Floyd bassist Waters erin. Over vriendschappen gesproken, op de cd doen veel vrienden mee: Rick Wright (ex Pink Floyd); David Crosby en Graham Nash, Jools Holland (BBC presentator), Polly zelf, Phil Manzanera (ooit Roxy Music), Georgie Fame, Robert Wyatt (o.a. Soft Machine, Matching Mole), Willie Nelson (uit The Jokers, Gilmour’s eerste jeugdband), Bob Klose (uit een pre- Pink Floyd era) en Guy Pratt (uit een jongere Floyd-era). Zbigniew Preisner schreef de prachtige orkestpartijen. De cd begint met Castellorizon, een prelude in geluid en gitaar. Het is net als het volgende nummer, On an Island, gebaseerd op een vakantie op het Griekse eiland Kastellórizo waar hij met de inmiddels overleden vrienden verbleef. Er zijn enkele tracks die iets uitschieten voor wat betreft tempo, maar over het algemeen is de sfeer heel relaxt. De gitaarsolo’s zijn prachtig de vocalen meerstemmig harmonieus. Ik hoorde On an Island voor het eerst tijdens vakantie in Italië, the perfect match. In de USA kreeg je bij aanschaf een exclusief nummer cadeau, Island Jam; een instrumentaal nummer. Wij kregen dat later als tweede track op de single Smile.

On an Island is een zeldzaam mooie plaat, een om te koesteren, al dan niet in de zon. En dan een beetje mijmeren over vriendschappen, vroeger, het leven, dat soort dingen.