Little Miss Strange

Electric Ladyland was Jimi Hendrix’ derde album, na Are You Experienced en Axis, As Bold as Love. Een album waar veel over te doen was. Hendrix begon met de opnames eind 1967, maar ging door tot en met augustus 1968. Het album verscheen op 25 oktober in dat jaar. Om de plaat hangt een sfeer van onbegrip, ruzies en gedoe. Bij de New Yorkse opnamen, in Olympic Studios, maakte Hendrix gebruik van zijn favoriete technici: Eddie Kramer en Gary Kellgren (holding the eggs, oh nee, dat was We’re Only in in for the Money van Frank Zappa). Het meeste werk werd gedaan door Kramer ook al zijn daar diverse versies van. Gedurende de opnamesessies kreeg Hendrix meningsverschillen met zijn producer Chas Chandler. Die vond dat Hendrix veel te veel tijd besteedde aan zijn nieuwe tracks en beschuldigde Hendrix ervan drugs te gebruiken waardoor hij niet helder genoeg was. Hendrix echter wist precies wat hij wilde, maar had daarvoor meer tijd nodig. Gypsy Eyes is bijvoorbeeld in drie sessies opgenomen met zeker vijftig takes. Chandler stapte op en Hendrix kon de plaat zelf verder produceren (het zou zijn enige zijn).

Maar er speelde meer. Redding wilde veel meer een melodieuze kant op, terwijl Hendrix juist meer en meer de experimentele kant op wilde. Het verschil is duidelijk te horen op Little Miss Strange, het enige nummer van Redding op de plaat. Klinkt de rest van dit elektrische damesland nu nog tijdloos, met name dit liedje voert je zo terug naar de jaren zestig. Eigenlijk past het er niet zo goed bij. Redding hield niet van al het gedoe in de studio. Het gevolg was dat Hendrix veel baspartijen zelf inspeelde, zelfs de bassolo op 1983. Voor Redding was alleen hier en daar nog wat akoestisch gitaarwerk weggelegd. Zijn opstelling had wel gevolgen, het betekende het eind van The Jimi Hendrix Experience. Jimi’s volgende band zou The Band of Gypsies worden. Door de opstelling van Chandler en Redding kon Hendrix zijn eigen plannen meer ontvouwen. Een ervan was meer en andere muzikanten uitnodigen. De lijst is best lang: Dave Mason (gitaar, zang), Jack Casady (toen bassist van Jefferson Airplane, bas op Voodoo Chile), de uit Traffic afkomstige Steve Winwood (orgel op Voodoo Chile) en Chris Wood (fluit); Brian Jones (Rolling Stones – percussie), Al Kooper (piano); Buddy Miles (drums – hij zou de nieuwe drummer worden in the Band of Gypsies), Freddie Smith (tenorsax), Mike Finnigan (orgel) en dan nog The Sweet Inspirations (achtergrondkoortje). Duidelijk is wel dan Hendrix verder durfde te gaan dan hij tot nu met zijn trio deed.

Genoeg gedoe? Nee hoor. Juist omdat zijn visie zo duidelijk was wist Hendrix ook heel goed hoe de hoes zou moeten worden. Een foto van hem met Redding en Mitchell met een groepje kinderen erbij, genomen door Linda Eastman (de later vrouw van Paul McCartney) zou de voorkant moeten sieren. Niet! In Amerika kwam de plaat uit met een wat wazige foto van Hendrix tijdens een live set. In Engeland maakten ze het helemaal bont en lieten ze negentien naakte dames poseren al dan niet met lp hoezen van Hendrix. Shockerend bedoeld, maar niet heel kunstig gedaan; Hendrix vond het dan ook helemaal niets. De cd-versies volgen allemaal de Amerikaanse versie, een versie met de dames is zeldzaam, alhoewel er een mini-lp versie in omloop is.

Op Electric Ladyland staan singles als Burning of the Midnight Lamp, Crosstown Traffic en All Along the Watchtower; een nummer geschreven door Bob Dylan en fenomenaal uitgevoerd in Hendrix’ eigen stijl. Opvallend zijn de langere tracks als Voodoo Chile (gebaseerd op de blues) en 1983 (A Merman I Should Turn to Be- het meest experimentele stuk). De plaat staat vol met schitterende gitaarsolo’s, maar ook met prachtige songs (Have You Ever Been to Electric Ladyland, Come On [Van Earl King], Gypsy Eyes (mooie gitaarbegeleiding bij de zang) en daar weer tegenover geluidsexperimenten. De plaat begint er maar meteen mee And the Gods Made Love, maar ook Moon, Turn the Tides is een korte geluidsverkennning. Still Raining en House Burning Down zijn prima voorbeelden hoe Hendrix in kort bestek duidelijk kon maken wat hij te zeggen had, maar dat kon hij nog beter in All Along the Watchtower. Voodoo Child, the Slight Return zou op heel wat festivals gespeeld worden (Woodstock is de meest bekende). Het thema leent zich goed voor lange en veelal geïmproviseerde gitaarsolo’s waarin werkelijk van alles kon gebeuren.

Toen de lp net uit was was hij goed voor twee weken in de top, inmiddels behoort hij volgens het Amerikaanse muziekblad Rolling Stone als 54e in de lijst van beste platen aller tijden. Hij komt ook voor in de lijst van de 1001 platen die je gehoord met hebben voor je dood. Als je nog nooit in Electric Ladyland geweest bent wordt het de hoogste tijd, er is meer dan genoeg te ontdekken, zelfs misschien wel de
originele hoes.