logo van The Lemontree
luisterrijke verhalen achter de plaatjes
#

Joni Mitchell, het langharige ‘folk-meisje’ uit Canada maakte grote hits als ‘Big Yellow Taxi’, ‘Woodstock’ en het prachtige album ‘Blue’.

Eind jaren zeventig had Mitchell genoeg van de vaste songstructuren en helde steeds meer over naar jazz, maar ook daarin zette ze grote stappen.

Mitchell werkte met musici uit Weather Report, maar ook ‘jazzcats’ als Herbie Hancock en Pat Metheny. Heel bijzonder is haar album ‘Mingus’, het laatste album van (jazz-)basgigant Charles Mingus.

Lees het verhaal over de jazz-periode van Joni Mitchell met de vier albums die aanvankelijk niet zo gewaardeerd werden, maar inmiddels stuk voor stuk als haar beste werk gezien worden.

#

De eerste lp die ik zelf kon kopen was ‘Paranoid’ van Black Sabbath en al snel volgde ‘Black Sabbath’, de eerste lp van de band. Die vond ik nog beter. Daarmee stond ik aan de wieg van een muziekstroming die ‘heavy metal’ genoemd ging worden.

Black Sabbath werd ongekend populair met het nummer ‘Paranoid’, geschreven en opgenomen binnen volgens het gangbare verhaal, tien minuten. “De gillende meiden bij de shows daarna was het enige leuke”, zo vond de band.

Door het succes , maar vooral de druk daarna, met als gevolg een enorm gebruik van alcohol en drugs ging Black Sabbath bijna ten onder. Maar de nacht heeft vele levens…

Lees het verhaal van een groep waarvan de gitarist, Tony Iommi, door het verlies van enkele vingertoppen zijn gitaar anders moest stemmen, met als gevolg dat de eigenlijke jazz en bluesmuziek van de band plotseling een stuk steviger, ‘heavier’, klonk.

#

De suggestie van erotiek viert hoogtij in het gedicht L’après Midi d’un Faune van Stéphane Mallarmé. De muzikaliteit ervan inspireerde Claude Debussy tot een muziekstuk. Daarna was de muziekwereld nooit meer dezelfde.

Debussy’s werk, ‘Prélude à l'après-midi d'un faune’ (1894) duurt nog geen tien minuten, maar wordt gezien als het hoogtepunt van het muzikaal ‘impressionisme’, een term overigens waar Debussy een hartgrondige hekel aan had.

‘Prélude à l'après-midi d'un faune’ werd een stuk populairder door de gedanste uitvoering (1912) van Vaslav Nijinsky. Kwam dat door de muziek, de dans, of meer door de masturbatiebewegingen van Nijinsky aan het eind en de ophef, het schandaal, dat daaruit voortkwam?

Hoe dan ook, de moderne, klassieke muziek begint in 1894 met ‘Prélude à l'après-midi d'un faune’. Dat roept natuurlijk om een verhaal, een om te lezen op warme, broeierige dagen.