logo van The Lemontree
plaatjes zonder praatjes
#
Avalanche Quartet
Leonard Cohen Songs
cd, 2007

Dat Nits-zanger Henk Hofstede (gitaar, piano, zang) fan is van Leonard Cohen was geen groot geheim. Samen met Marjolein van der Klauw (gitaar, zang/Powderblue), Pim Kops (instrumenten/De Dijk) en Arwen Linnemann (contrabas, ex-Nits,) vormt hij het Avalanche Quartet. Een hobby-muziekgroep die vooral muziek van Leonard Cohen laat horen. En hoe! Veelal akoestisch gespeeld. Cohen zou er trots op zijn.
#
Node
Node 2
cd, 2014

Node (2) bestaat uit Flood, Ed Buller, Dave Bessell en Mel Wesson. Kenners noemen het een “synth supergroup”. Node is een soms spontaan bij elkaar komend gezelschap dat zich omringt met ‘vintage’ analoge synthesizers. De geheel geïmproviseerde muziek is in de stijl van de “Berliner Schule”, lees de oude Tangerine Dream. Hou je van elektronische geluiden, ritmische sequenties en muziek waarbij je zelf de beelden mag maken, dan is dit een groep om zeker eens te gaan horen.
#
Storm Corrosion
Storm Corrosion
cd/2lp, 2012

De samenwerking tussen Steven Wilson (dan Porcupine Tree) en Mikael Åkerfeldt (Opeth) leverde tot nu toe één album op: Storm Corrosion. Omschreven als “drugs beïnvloede, experimentele, avant-gardistische, jaren 70 muziek”. Dan weet je bijna zeker dat dit een goed album is. Voorgedragen als ‘album van het jaar’ (Prog, het blad). Geen prog-metalband, maar slechts soms wat zwaar, ongrijpbaar, spannend, fascinerend. Anders dan je zou verwachten. Dus!
#
Midori Takada
Through the Looking Glass
lp, 1983/cd, 2017

Midori Takada (1951) moest door gebrek aan financiën haar percussiegroep, Mkwaja, opheffen. Daarop maakte ze in twee dagen tijd, thuis, met hulp van een tapedeck een soloalbum. Percussief, minimalistisch, met invloeden uit Afrikaanse- en Aziatische muziek. Drums, gamelan, marimba, harmonium, fluiten en een reeks percussie-instrumenten. Klassiek, modern, ambient, minimal? Dat allemaal en meer. In 2017 op cd uitgebracht door: We Release Whatever The Fuck We Want Records. Echte ontdekking dit!
#
Centipede
Septober Energy
lp, 1971/cd, 2000

Watervalpianist Keith Tippett vormde met meer dan 50 musici Centipede. Die kwamen uit Soft Machine, Nucleus, Blossom Toes, King Crimson en Tippett’s band. Met producer Robert Fripp nam het orkest de vier lp-kant-lange compositie ‘Septober Energy’ op, een mix van Jazz, rock, klassiek, jazzrock en improvisaties. De grote groep trad maar een paar keer op, Frankrijk, Engeland en Rotterdam. Een heel bijzonder, omverwerpend album en niet alleen door de grote hoeveelheid bekende namen.
#
The Bo Keys
The Royal Sessions
cd, 2004

The Bo Keys maken muziek in de stijl van die heerlijke, oude Memphis sound. Soul, funk, jazz. Het werk van het Stax-label, Isaac Hayes, Booker T. & the M.G.’s, dát, maar dan wel in een fris, moderner jasje. Sommige leden zijn begonnen als begeleidingsband van B.B. King, trompettist Ben Cauley in de Bar-Keys de band van Otis Redding. Hij was de enige overlevende van het vliegtuigongeluk waarbij Redding overleed. De muziek van The Bo Keys is niets meer of minder dan een ode aan een voorbije periode. Klassieke, soul!
#
Jon Anderson
Olias of Sunhillow
lp, 1976/2cd 2021

Olias of Sunhillow is een wat bijbels verhaal over groepen mensen die met een naderende dreiging van een vulkaanuitbarsting onder leiding van Olias hun planeet met hulp van een ark verlaten. Het is het eerste (beste ook) solo-album van Yes-zanger Jon Anderson die alle instrumenten zelf speelt. Ook zijn stem gebruikt hij als instrument. Woorden zijn zelf verzonnen. Dat de muziek op die van Vangelis leek was toeval. De prachtige hoes van David Roe is alleen mooi op lp-formaat. Intrigerend album.
#
Spring
Spring
lp, 1971/2cd, 2015

Dat ik Spring niet kende verbaast mijzelf misschien nog het meest. De band Spring, met als enige album ‘Spring’, kent maar liefst drie van de vier leden die Mellotron bespelen. Het is een prachtig, verhalend album met een zanger die je meeneemt op reis. Dat zijn dé albums. De wat vreemde hoes van Keef (van die mooie Vertigo hoezen) steekt daar wat vreemd bij af. Het niet-Mellotron spelende groepslid, Pique Withers, werd later de drummer van een andere bandje: Dire Straits.
#
Menahan Street Band
Make the Road by Walking
cd/lp, 2008

Charles Bradley hield de erfenis van Otis Redding en James Brown hoog. Op de vier albums, voor hij stierf, werd hij begeleid door de Menahan Street Band. Dat is een groep zeer getalenteerde musici uit Manhanttan die een scala aan instrumenten bespelen. Sommige leden zitten zelfs in een tweede band: The Dap Kings. Ook zonder Bradley presenteert de Menahan Street Band ons die heerlijke sixties soul/funk/R&B-vibes met dat lichte psychedelisch randje. ‘Groove it out!’
#
Earthside
A Dream in Static
cd/2lp, 2015

Alles wat wij als mens zijn samengevat in één cd. De muziek van de Amerikaanse band Earthside laat zich omschrijven als een filmisch landschap met invloeden van klassieke muziek en metal. De vierkoppige band vroeg talrijke gastmusici en zomaar The Moscow Studio Symphony Orchestra. Als je het hebt over menselijke verbanden. Een intrigerend album dat qua muziekstijl eerder Europees dan Amerikaans aandoet. Helaas kwam er geen vervolg, maar misschien was alles al wel gezegd?
#
Exit North
Book of Romance and Dust
cd/2lp, 2018

Exit North is een samenwerking tussen Steve Jansen (o.a. ex-Japan) en Thomas Feiner. Opgenomen in Zweden met Zweedse muzikanten. ‘Book of Romance and Dust’ is een combinatie van klassieke pianomuziek van Erik Satie, gekoppeld aan elektronische soundscapes met daarover die kenmerkende, donkere, melancholieke, soms rauwe stem van Feiner. Violen en abrupte uitspattingen van Jansen’s drums houden het album boeiend. Exit North maakt sobere muziek en creëert intense emoties. Zeldzaam mooi.
#
Moonshot
Worlds of Yesterday
(A Retrospective, 1971-1992)
cd/lp, 2020

Stel je wil dolgraag een album maken in de stijl van Genesis, Yes, King Crimson etc., maar je maakt onder eigen naam al talloze andere albums en projecten. Nou, dan verzin je toch de hele handel. Bandleden, geschiedenis, hoezen, video’s, historie, zelfs een hele website. Tim Bowness draaide er zijn handen niet voor om. In het zogenaamde retrospectief vind je inderdaad muziek in de stijl van genoemde bands, maar het klinkt allemaal wel heel erg anno nu. Ondanks dat een knappe prestatie en een album dat er zeker mag zijn.
#
Sha La Das
Love in the Wind
cd/lp, 2018

Zomers debuutalbum van de familie Schalda. Ze zongen eerder in achtergrondkoortjes en op albums van Charles Bradley. ‘Love in the Wind’ is, inclusief de hoes-in-stijl, een prachtig retroalbum met muziek uit de jaren vijftig zestig en zeventig. The Beach Boys, surf, soul, doo wop en pop. Simpel, pakkend en krachtig. Zonneschijn, plaatje op, drankje erbij….. Een grote ‘Summer Breeze’.
#
Coralie Clément
Salle des pas perdus
cd/lp, 2001

De Franse Coralie Clëment (Coralie Biolay 1978- /zang) zingt op dit album fluisterend jazzy latin-achtige nummers, geschreven en uitgevoerd door haar broer Benjamin Biolay. Het is een Introvert, sensueel, speels, maar tevens tot nadenken aanzettend album in heuse ‘filles sourires’-stijl. Met de Blue Note-achtige hoes een schot in de roos. Voor zwoele zomeravonden.
#
Lucy in Blue
Lucy in Blue
cd, 2016

Uit IJsland (!) komt de band Lucy in Blue. Geïnspireerd door het weidse, ruige landschap en alle tijd om na te denken brengt Lucy in Blue muziek die best veel overeenkomsten heeft met die van de oude Pink Floyd. Denk een beetje richting ‘Meddle/Echoes’. Gelukkig blijft het daar niet bij, het raam is immers groter. Hou je van ‘progrock’ en ken je Lucy nog niet, dan zou deze band wel eens een heel aangename verrassing kunnen zijn.
#
Thee Lakesiders
Parachute
single, 2018

Retro-soul en Chicano. Dat is de muziek die Thee Lakesiders maakt. Het duo bestaat uit Izcall Marie en Necalli del Lago. Een single en dan gaat het niet eens om de A-kant: ‘Si Me Faltaras Tu’, maar om de oh, zo prachtige, heerlijk langzame B-kant: ‘Parachute’. Als je houdt van marimba’s, een felle slaggitaar en een iets bewerkte elektrische piano. Prachtige zwart-wit video erbij ook. “What can I Do?” Zeker voor liefhebbers van de muziek van Aaron Frazer.
#
Cigarettes After Sex
Cigarettes After Sex
cd/lp, 2017

De muziek van Cigarettes After Sex is vooral verstild, zacht. Zanger/gitarist Greg Gonzalez zingt ingetogen, fluisterend soms, tegelijkertijd zijn gitaarklanken de wereld in waaierend. Het tempo op het album is gematigd tot langzaam. Bas en drums zijn op de achtergrond aanwezig. Keyboardspeler Phllip Tubbs voegt zijn synthesizerwolken toe. De songs zijn veelal in echo’s gedrenkt. Bij een eerste horen moest ik denken aan Vinie Riley/The Durutti Column. Muziek voor intieme momenten of in plaats van sigaretten, want die zijn niet heel gezond.